China

Blog – 9, naar de opgravingen van 5000 BCE en dineren met de burgemeester van Majiayao

Hoog op de bergen waar het land droog is en de aarde als löss, waar nauwelijks bomen groeien. Mais is geplant onder grote plastic lappen om het vocht nog een beetje te bewaren. Dáár is de cultuur gevonden die zo bijzonder is. Er mòet wel sprake geweest zijn van een industrie want er zijn er zo veel potten gevonden. Er werd voor eten en onderdak gezorgd terwijl potters de keramiek maakten. De potten zijn gepolijst en gedecoreerd, alles zonder wiel. Hun handafdrukken staan erin geprent. ‘s Winters vriest het tot -20 C., nu is het zonnig en fris.

Het is net een droom: in het restaurant waar men  huwelijken sluit staan tafels met naamkaartjes. Druiven, vlees, radijs en wortel, soep en tofu worden geserveerd, wijn is steeds bijgeschonken. Overal hangen felgekleurde lappen met ballonnen. Buiten is de tempel verlicht. Als je net je laatste hapje eet is het vierkante bord alweer weggehaald en vervangen door een ander. We klinken wel 5 keer. Na het eten lopen we naar een oude houten tempel uit 1320 met hoge drempels tegen regen de regen. Midden in de patio staat een manshoge doorwrochte steen met gaten. Tafels met wijn en noten, het toneel is verlicht. Musici in rode zijden jekkers spelen castagnetten, drums en tweesnarige gitaar. De danser in een rode outfit wisselt razendsnel 10 verschillende maskers terwijl hij danst naar het karakter van het masker. Dan komen de zangeressen op, gecontroleerd en introvert. Een vrouw in prachtig gele jurk gromt met een nog nooit gehoorde keelstem. Ik ren haar achterna om haar te bedanken. Ze omarmt me. Haar handen zijn net zo ruw als haar geraspte stem.

Blog – 8, de groep gehandicapte kinderen

De overheid wil dat wij, Internationale Ceramic Workshop China, voor een school achterlijke kindertjes een middag moeten verzorgen. De school rijdt drie uur heen en drie uur terug naar onze studio’s. Ze zijn wisselend in niveau maar behoorlijk gestoord, die kindertjes! Sommigen autistisch, enkelen met syndroom van Down, bij anderen zie ik niet wat er mee is. Een enkele loeit wat voor zich uit. De ouders zijn lief, met kinders op schoot prutsen ze wat met klei. Ik moet zingen, zo is bepaald. Mijn collega’s draaien een potje met ze of ze maken een bakje. Er was een moslim kindje met zn ouders; vader met kalotje op en moeder met hoofddoek. Terwijl ik zing (met hoed met sjawl op) probeer ik contact te maken wat soms lukt, soms  niet. In China is het bijna nog moeilijker om een niet gezond kindje te hebben dan in de westerse wereld. Het komt erg aan, dit middagje met die kinderen. Na afloop krijgen wij een prijs met complimenten hoe goed wij die middag verzorgden. Iedereen moet op de foto.

Blog – 7, China, de supermarkt

Gisteravond onder escorte naar de supermarkt. Weer drie dikke auto’s met chauffeur, donkere ramen. In de parkeergarage onder de supermarkt kregen we instructies: tas afgeven bij de ingang en maar 1 uur blijven. Twee bodyguards gingen mee met een karretje. Het was een doodgewone supermarkt, net zo eentje waar ik vorige jaren altijd m’n ontbijt kocht en m’n warme pijamas en sloffen, precies zo. Nu liep het voltallige personeel en alle bezoekers ons achterna. De bodyguards met de karretjes sukkelden ook mee dus het was een hele karavaan. Iedereen was druk met zijn camera in de weer. Een Tibetaans vrouwtje trok haar overbroek uit om leuk met ons op de foto te komen, ze had een pittige walm om zich heen van ongewassenheid. Popsterren zijn we!

Blog – 6, Majiayao, China – The compound

The compound was built by a wealthy lady, eight years ago, but like many cultural projects in China, had been left empty until today. Over one hundred people could live and work here. Every apartment has its own studio and is fully equipped. There are security guards and an electronic gate. Outside at night it is freezing cold but in the day it warms up. With the International Ceramic Project this area gets back to life. We are hosted by Lintao, a city near by. The project is set up by Jackson Lee, the founder of San Bao. The artworks we make will be shown together with the wonderful, 5000 years-old, pottery. Only 8 days to go before the firing! We have to hurry to be on time since clay has to dry before being fired.

Blog – 5, China

We zijn van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds in de weer. Rennen naar het ontbijt (elke keer weer een totale verrassing) dan rennen naar de studio waar de assistenten al klaar staan om alles voor je te doen: een stuk hout afzagen, een emmer pakken, noem maar op. We hebben nu, donderdag, nog maar 6 dagen voordat het werk de oven in moet. Om half 1 rennen naar de lunch, (weer volkomen anders dan de vorige dag) dan doortrekken tot 4 uur. Thee, en plan maken: wie geeft de lezing? Ik hield mijn lezing, samen met John Higgins, Liesbeth Kamp en Simone Haak. Om half 11 nog een slap biertje en dan donder je in je ijskoude bed. Gisteren feestje van 8-11, met wijn en wodka, meteen viel zo’n jong dun Chinees sprietje flauw, tot wel vier keer toe. Moest over de schouder naar bed gedragen, plastic op de matras tegen het overgeef. ‘s Ochtends kwam ze weer fris als een hoentje, niks aan de hand, naar het ontbijt. De Japanse, echter, is geveld, ligt nu in bed. Vandaag werken, en naar massage in een ziekenhuis: 15 witte jassen met mondkapjes voor vier buitenlanders. Hier nog nooit vertoond, dus het was een fotograferen dat het een aard had. Groepsfoto’s en applaus na afloop. Mijn hoofd, rug en nek zijn gekraakt, tussendoor riep ik wat in het  Chinees. Het was net ‘De toverberg’ dat boek van Thomas Mann over die man die naar een kuuroord gaat en er nooit meer uit komt, zo’n ouderwetse sfeer was het daar. Maar wij zijn er wel uit en straks gaan we, met escorte, naar de stad om wat te kopen. Er is geen bank dus geld hebben we niet. Gelukkig heb ik nog wat geld mee genomen. 

Inmiddels heb ik wel wat werk bijna af. Voor mij is het geweldig om genoeg klei aangedragen te krijgen en te mogen maken wat ik wil. Dus ik grijp mijn kans!

Blog – 4, Majiayao China

The brush

We visited the restoration studio, where 5000 year old pots are glued together. How impressie to hold a pot that old! Even a jar with pigments was excavated. The connection between now and then is the brush. Untill this very moment we write, paint, decorate with a brush. Before the wheel, the use of bronze or any other manifestation of culture was invented the hand build pot was decorated with a brush. We are twelve foreign artists who will try to make a connection with the old culture of Majiayao  by putting together an exhibition in the museum. But one has to be able to deal with photographers because the are constantly all over you.

Blog – 3, China

Majiayao, China blog 2 Met het vliegtuig van Beijing naar Lanzhou in drie uur, zandbergen, sneeuw op wat bergtoppen in de verte en een weggetje. Alles heeft zandkleur. We zijn de enige westerlingen in het vliegtuig. Heldere zon, geen dieren of mensen. Het ontvangstcomité staat klaar met grote bossen rozen plus 1 tulp en zijden sjaaltjes. We worden geleid naar een gloednieuw dorp, 8 jaar geleden gebouwd maar nog nooit heeft er iemand gewoond!  De fotografen rennen naar voren en klikken.

Ongelofelijk! Ook al in China in de boekhandel!

Blog – 2, China

Packing for China! And a lovely picture about the scenery of Majiayao, the place to be. I am on the verge of a wonderful adventure.

Blog – 1, 2019 Majiayao, China

With 12 artists from different nationalities I am invited to work in Majiayao village, Gansu province. 
Here, 5000 years ago, starts the beginning of the Chinese civilization along the Yellow River valley. From April 14th we will be there for a wonderful ceramic project. The Majiayao culture is famous for its painted pottery, which is regarded as a peak of pottery manufacturing.One more week to pack and I am very excited to go! 
Blog

China – 14

Met de sneltrein naar Shanghai, 250 km per uur.Alsof het een ver buitenland is, zo streng is de beveiliging op het station.

Binnen begint iedereen met stokjes uit bakjes te eten, de mobieltjes staan op hard en het is een gekwetter van belang.

Buiten is een onaardse stille schoonheid, vroege mist over roze bergen. De treinbeambte sproeit op het tussenpad een zoetige geur. Dan gebeurt er iets raars: alle banken worden omgedraaid, iedereen helpt mee en we rijden met de rug verder! Huhhh?

Ik kocht een diamanten horloge (Gucci). De volgende dag viel het glas eruit, daarna de secondewijzer. Nu is ook de grote wijzer weg. Duidelijk: mijn tijd hier is om. Het was heel anders en wéér geweldig.