Blog 18 – Majiayao

Keurig aangekleed per taxi naar het museum om de directeur daar een handje te geven: belt ie af. ‘The sound of Majiayao’: klank maken met je stem in een vaas, is minder belangrijk geworden want de artiesten missen de motivatie. ‘De Zingende Vaas’ met rookmachine is meteen aan het begin van het programma. Gisteren banket boven op de berg. De bus rijdt langs smalle weggetjes met lemen huisjes omhoog. Het voltallige dorp met mobieltjes staat klaar: mannen met mao-petten en rotte tanden, lachende Mongoolse gezichten. In het midden op de bergweide brandt een vuur. De politie duwt de mensen achter linten en iedereen kijkt toe hoe wij op gammele krukjes zitten te eten. Dan is er show. Tussen de zwaardvechters en de danser met de zeven maskers in zing ik een lied. De televisie filmt en de fotografen zoemen overal op in. Langzaam zie je de bergen in het donker verdwijnen. Een week geleden lag er nog sneeuw. De mensen duwen met hun mobieltjes tegen mijn kaak om met mij op de foto te gaan. Een westers gezicht zagen ze niet eerder. Om half 7: je bed uit, de bus staat voor! Oefenen in het museum. Weer hangt er een andere metershoge banner van mijn werk bij de entree. Die had ik nog niet gezien. Kan ‘De Zingende Vaas’ om 11 én om 3 uur? Er komen meer High Potatoes. Vooruit dan maar. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *