Statia – 16

De weg naar het huisje is een ware dodenakker bezaait met veren, afgekloven botten en stukken harige huid. Soms probeer ik de veren een beetje weg te harken. Er lag al eerder een halve hondenkop en dagelijks pakken de honden een duifje, kippen, een geitje of een haan. De haan was nog warm en helemaal in orde en ik probeerde het beest te reanimeren. Niet gelukt. De honden eten de kadavers helemaal op, ze kraken de botten of het chips is. Vandaag is het een stevig bokje, al voor de helft weg gehapt. Zijn dijtjes liggen opengesperd en met een beetje hondenblik weet je: dat is een lekkernij. Vooral ook omdat het al een beetje begint te stinken. Hmmm lekker.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *