China

Blog 20 – Back home

Laatste dagen voor vertrek. Napraten met de assistenten geeft de andere kant van de medaille weer: ze werkten zich over de kop. De fotograaf(22) ziet het als een roeping om elk moment van ons vast te leggen. Hij miste hierdoor 5 klassen van zijn opleiding en riskeert van school verwijderd te worden; regel is regel. De jongeman die met mij zong in het zangproject zag zichzelf terug op de nationale TV. Z’n moeder zag het ook en was niet blij. Hij is er kapot van. De lat ligt hoog voor deze jongeren, er moet gepresteerd. Ze hebben veel van onze losse levenshouding opgestoken zeggen ze. Nog een laatste lezing en we krijgen cadeautjes: een glittertrui, thee, boeken en noten. Deze reis was ik als een filmster en tóch ben ik eenvoudig gebleven: doe me dat maar eens na!

Blog 19 – Majiayao

Ik kan geen fotograaf meer zien. Ook lachen lukt niet meer. Ik ben d’r helemaal klaar mee. Het Majiayao Cultural Festival is geweldig. Op het enorme podium danst een dansgroep de oude cultuur na. Het hele dorp (half miljoen mensen) is uitgelopen. De TV zendt een uur dit nieuws uit. Bij het museum krijgen we na ellenlange speeches een certificaat. Ik doe 2 x ‘De Zingende Vaas’ met rookmachine en 2x ‘The sound of Majiayao’, met zn drieën want de anderen wilden op het laatst toch niet. In het museumzaal leggen we voor de camera’s uit wat we met ons werk bedoelen. Dan is de geweldige film te zien waarvoor we vijf weken moesten figureren. We lunchen met de burgervaders en de glazen klinken en ‘s avonds dineren we in een bergdorp en zingen we Pavelotti. Eenmaal terug gaat het feesten nog tot diep in de nacht door. Om 8.30, de volgende dag is wéér een conferentie. En ja hoor, vanaf 9 tot 12.30 lezingen in het Chinees, waarbij iedereen in slaap valt. Maar ik vond het tòch leuk. Ach, je moet er wát voor over hebben.

Blog 18 – Majiayao

Keurig aangekleed per taxi naar het museum om de directeur daar een handje te geven: belt ie af. ‘The sound of Majiayao’: klank maken met je stem in een vaas, is minder belangrijk geworden want de artiesten missen de motivatie. ‘De Zingende Vaas’ met rookmachine is meteen aan het begin van het programma. Gisteren banket boven op de berg. De bus rijdt langs smalle weggetjes met lemen huisjes omhoog. Het voltallige dorp met mobieltjes staat klaar: mannen met mao-petten en rotte tanden, lachende Mongoolse gezichten. In het midden op de bergweide brandt een vuur. De politie duwt de mensen achter linten en iedereen kijkt toe hoe wij op gammele krukjes zitten te eten. Dan is er show. Tussen de zwaardvechters en de danser met de zeven maskers in zing ik een lied. De televisie filmt en de fotografen zoemen overal op in. Langzaam zie je de bergen in het donker verdwijnen. Een week geleden lag er nog sneeuw. De mensen duwen met hun mobieltjes tegen mijn kaak om met mij op de foto te gaan. Een westers gezicht zagen ze niet eerder. Om half 7: je bed uit, de bus staat voor! Oefenen in het museum. Weer hangt er een andere metershoge banner van mijn werk bij de entree. Die had ik nog niet gezien. Kan ‘De Zingende Vaas’ om 11 én om 3 uur? Er komen meer High Potatoes. Vooruit dan maar. 

Blog 17 – Roem went

30 Draagbare toiletcabines staan op de binnenplaats. Op 16 mei in de ochtend worden er 1000 mensen verwacht voor de opening. ‘s Middags, in het museum, zullen het er meer zijn maar daar hebben ze sta-wc ‘s. Een plakkaat van 40-40 meter en een gigantisch podium met een LED screen (20-5 m.) is neergezet. De Rolling Stones zouden er jaloers op zijn. De ‘Big Potatoes’ zitten op de eerste twee rijen stoelen. Morgen komt de burgemeester van Majiayao inspecteren of het allemaal wel goed is. Op de elektrische motor zoeken we naar rookspuitbussen voor ‘The sound of Majiayao’. (leg ik later uit) In de stad hangt op elke hoek een grote poster van de tentoonstelling. Wel heel gek dat ik mijn poster nog niet heb ontdekt. Iedereen is moe na het feestje van gisterenavond. Het personeel stond als een kudde goeiige koeien te wachten tot ze taart kregen. Alle drank en koekjes waren vanochtend op. Vandaag ben ik niet één keer gefotografeerd, heel gek … roem went.

Blog 16 – ‘De Zingende Vaas’

De ‘Zingende Vaas’ wordt steeds belangrijker. Waarvan ik eerst nog niet zeker was of het wel door ging is ‘De Zingende Vaas’ nu een gewichtig onderdeel van het openingsprogramma van het museum. Twee assistenten houden een doek op voor ik ga optreden en er komt een bok waarop ik ga zingen. Er komt ook een rookspuitbus aan te pas. Het Chinese lied dat ik zing (alleen lalala) kent de oudere generatie goed. Het gaat over glorieus oorlogvoeren te paard. 

Er komt een groot publiek, die vast allemaal gaan lachen en een kalkoen na doen. Dat doen ze ook al als ik oefen. De stoffen vaas lijkt ineens een beetje op een indianentent uit de speelgoedwinkel.  Soms ben ik de melodie van het lied helemaal kwijt. Was het niet in Suske&Wiske, tante Sidonia als zingende vaas? Twijfel, twijfel…  Vanavond  feestje voor al het personeel (50). Dit is de uitnodiging. Foto: werk in het museum.

Blog 15

We staan op het punt om twee dagen met de hoge snelheidstrein naar het noorden te gaan, naar Mongolië waar de in de rots uitgehouwen buddhas te zien zijn. Het meeste werk is af, staat te drogen voor de oven. Als we terug is het gebakken en kan de tentoonstelling ingericht worden. Er is een grote hoeveelheid werk gemaakt. In de afgelopen twee en halve week zijn twee crisissen bedwongen, vrijheden bevochten en gekregen, ziektes overkomen, en veel plezier gemaakt. Ik was drie middagen behoorlijk ziek, maar toen er een feestje kwam was alles weer beter. Ik heb spullen gekocht voor mijn optreden als “de zingende vaas” op de opening waar veel,publiek wordt verwacht. Ook bedacht ik “ the sound of Majiayao” het thema van deze reis, op een andere manier uit te beelden namelijk in de schalen van Mieke geluid te maken, met twee anderen. Wordt vast prachtig. Op straat en in de supermarkt worden we nog steeds aangegaapt en gefilmd. Nu warme kleren pakken want misschien is er daar wel sneeuw en is het koud. Een enorme zak met snoep torst iedereen mee want je weet maar nooit en twaalf uur in die trein zonder snoep, dat kan niet!

Blog 14 – Magao grotten

In de woestijn staat een plastic politieagent het verkeer te regelen maar er is geen verkeer. De bus rijdt ons naar de Magao Grotten in een toeristisch park. Wie speelt er hier muziek? In de vuilnisbak in de vorm van een dromedaris zit een geheime muziekinstallatie verstopt. Chinezen kunnen niet tegen stilte. Een karavaan met Chinezen op kamelen trekt naar de horizon. Allemaal roepen ze “hallo!” terwijl ze foto’s maken van mij die weer een foto van hen maakt. Om ons heen zijn de eeuwige zandduinen. Het heeft geregend dus je zakt er niet meteen in, toch krijgt je oranje lappen laarzen tegen het zand. Kraampjes met plastic kameeltjes, en weer moeten we door poortjes alsof we op een vliegveld zijn. De zandbergen zijn geweldig, we klimmen tot we niet meer kunnen. De volgende locatie zijn de grotten van Mogao met de boeddha’s . De jonge meisjesgids in soepjurk krijgt het Engels nauwelijks uit haar mond: kivs i.p.v. caves en horse i.p.v. holes. In de grotten (800 A-C). bevinden zich boeddha’s van klei, hout en stro. De kleine grotten zijn met een hangslot afgesloten en het immense park eromheen is nationaal erfgoed. President Xi heeft er een geweldig bezoekerscentrum van gemaakt. In 1910 werden de grotten ontdekt door eerst een Engelsman, daarna een Fransman en nog een Rus die de beelden en oude teksten meenamen naar het British Museum en Havard University in de USA. De in 1904 geboren Chiang vertrok voor zijn studie naar Parijs en trof daar, in een boekstalletje langs de Seine, oude Chinese boekrollen aan. Toen hij besefte dat zijn lands erfenis in het westen voor een prik te koop lag ging hij op zoek en voor de rest van zijn leven werkte hij aan het preserveren van deze boeddha’s, tekstrollen en wandschilderingen. De  Romaanse- en Byzantijnse kunst heeft veel overeenkomsten met de opstelling van deze boeddha’s! Ook daar ze je vaak een hoofdfiguur omringd door discipelen. Nu, na weer een wilde wodkanacht in de hoge snelheidstrein, gaan we met de speedboot naar de in rotswanden uitgehouwen Buddhas. 

Blog 13 – Dunhuang

Vanochtend om 6 uur komt de trein aan in de Gobiwoestijn. We worden gewekt door een sjacherijnig mager conducteurmeisje dat je treinticket voor de derde maal wil zien. Wat een negorij! Het is de eerste regendag van het jaar en de regen duurt nog twee dagen. We gaan naar De Muur. Tweeduizend jaar geleden bevochten hier Chinese krijgers de Mongoolse vijand. Hier ging de Zijderoute met zwaar bepakte dromedarissen vol goederen naar Istanbul en andere hoofdsteden. Overal staan electriciteitspalen, het land wordt ontgonnen.  Het is een bruine zandbak, geen plantje te bekennen. De Muur, we zien er kleine ruïnes van. Dit is het einde van de muur waar niemand je meer kon aanvallen: kwam je uit de Gobi dan was je al half dood en via de zee kon je niet binnenkomen. Bij een grote pleisterplaats, aangevreten door wind, zon en regen, zie ik stukken van De Muur. Stukken stro en leem steken eruit. De Qin dynasty duurde maar 50 jaar want de zoon van de toenmalige keizer, een incompetente lummel, kon het rijk niet besturen. Eeuwen daarna begon de Han Dynasty, 2200 BC. die een paar eeuwen duurde. De Hunnen uit Het noorden vielen regelmatig aan, één Hun liep over naar de Han, werd er koning en toch werd uiteindelijk zijn hele familie afgeslacht! 

Er is nauwelijks vegetatie maar kamelen eten van de sterk geurige gele distels. We zien vogeltjes, ezels en stekelhagedissen. Bij de lunch eten we ezelvlees.

Totaal onverwacht landen we in een oase vol populieren. Middenin zijn wijngaarden en de rivier kreeg 50 jaar terug een dam. 2000 jaar geleden was dit een gebied waar krijgspaarden gefokt werden. Het riet is gouder dan het goudste goud, de halmen ruisen, en het water oogt schoon totdat we in een hoekje dooie vissen zien. Zwaluwen vliegen laag en er roept een koekoek. Hier wordt wijn gemaakt en rozijnen en krenten gedroogd. Alles oogt boers maar welvarend. Vandaag naar het museum.

Blog 12

We staan op het punt om twee dagen met de hoge snelheidstrein naar het noorden te gaan, naar Mongolië waar de in de rots uitgehouwen buddhas te zien zijn. Het meeste werk is af, staat te drogen voor de oven. Als we terug is het gebakken en kan de tentoonstelling ingericht worden. Er is een grote hoeveelheid werk gemaakt. In de afgelopen twee en halve week zijn twee crisissen bedwongen, vrijheden bevochten en gekregen, ziektes overkomen, en veel plezier gemaakt. Ik was drie middagen behoorlijk ziek, maar toen er een feestje kwam was alles weer beter. Ik heb spullen gekocht voor mijn optreden als “de zingende vaas” op de opening waar veel,publiek wordt verwacht. Ook bedacht ik “ the sound of Majiayao” het thema van deze reis, op een andere manier uit te beelden namelijk in de schalen van Mieke geluid te maken, met twee anderen. Wordt vast prachtig. Op straat en in de supermarkt worden we nog steeds aangegaapt en gefilmd. Nu warme kleren pakken want misschien is er daar wel sneeuw en is het koud. Een enorme zak met snoep torst iedereen mee want je weet maar nooit en twaalf uur in die trein zonder snoep, dat kan niet!

Blog 11 – the artists

Mieke Everaet (Belgium) and Martin McWilliam (Germany) both arrived one week later than the others. They made the most stunning work in just a few days. Mieke makes a ‘chamber pot’ from the time of Louis XIV and Martin created a few small vases ‘inside, outside”. Vilma Villaverde(Argentina) is the oldest lady of the artists. Her work is huge: gigantic ladys making a split jump. Of course she has an assistant. She is quit famous in the ceramic world as well as Mieke and Martin. From the hands of Hidemi Tokutake, (Japan) appear strange flowery forms, as if they come from deep down ocean. I know her from before, she is outgoing and expressive, and gives the group a special flavor by her positive attitude. Last night we all were thanked by the lady owner of the compound with a barbecue and Tibetan music. It was cold outside but her gratitude was warm since she was happy to see the compound ful of life with this wonderful project.