Blog – 9, naar de opgravingen van 5000 BCE en dineren met de burgemeester van Majiayao

Hoog op de bergen waar het land droog is en de aarde als löss, waar nauwelijks bomen groeien. Mais is geplant onder grote plastic lappen om het vocht nog een beetje te bewaren. Dáár is de cultuur gevonden die zo bijzonder is. Er mòet wel sprake geweest zijn van een industrie want er zijn er zo veel potten gevonden. Er werd voor eten en onderdak gezorgd terwijl potters de keramiek maakten. De potten zijn gepolijst en gedecoreerd, alles zonder wiel. Hun handafdrukken staan erin geprent. ‘s Winters vriest het tot -20 C., nu is het zonnig en fris.

Het is net een droom: in het restaurant waar men  huwelijken sluit staan tafels met naamkaartjes. Druiven, vlees, radijs en wortel, soep en tofu worden geserveerd, wijn is steeds bijgeschonken. Overal hangen felgekleurde lappen met ballonnen. Buiten is de tempel verlicht. Als je net je laatste hapje eet is het vierkante bord alweer weggehaald en vervangen door een ander. We klinken wel 5 keer. Na het eten lopen we naar een oude houten tempel uit 1320 met hoge drempels tegen regen de regen. Midden in de patio staat een manshoge doorwrochte steen met gaten. Tafels met wijn en noten, het toneel is verlicht. Musici in rode zijden jekkers spelen castagnetten, drums en tweesnarige gitaar. De danser in een rode outfit wisselt razendsnel 10 verschillende maskers terwijl hij danst naar het karakter van het masker. Dan komen de zangeressen op, gecontroleerd en introvert. Een vrouw in prachtig gele jurk gromt met een nog nooit gehoorde keelstem. Ik ren haar achterna om haar te bedanken. Ze omarmt me. Haar handen zijn net zo ruw als haar geraspte stem.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *